{"id":51,"date":"2016-10-07T09:50:35","date_gmt":"2016-10-07T08:50:35","guid":{"rendered":"http:\/\/sogaps.org\/?page_id=51"},"modified":"2017-01-13T09:17:10","modified_gmt":"2017-01-13T09:17:10","slug":"historia-del-sahara-occidental","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/sogaps.org\/gl\/historia-del-sahara-occidental\/","title":{"rendered":"Historia do Sahara Occidental"},"content":{"rendered":"<p><a href=\"https:\/\/i0.wp.com\/sogaps.org\/wp-content\/uploads\/2016\/10\/foto.png\"><img data-recalc-dims=\"1\" loading=\"lazy\" decoding=\"async\" data-attachment-id=\"52\" data-permalink=\"https:\/\/sogaps.org\/gl\/historia-del-sahara-occidental\/foto\/\" data-orig-file=\"https:\/\/i0.wp.com\/sogaps.org\/wp-content\/uploads\/2016\/10\/foto.webp?fit=736%2C709&amp;ssl=1\" data-orig-size=\"736,709\" data-comments-opened=\"1\" data-image-title=\"foto\" data-image-description=\"\" data-image-caption=\"\" data-large-file=\"https:\/\/i0.wp.com\/sogaps.org\/wp-content\/uploads\/2016\/10\/foto.webp?fit=736%2C709&amp;ssl=1\" class=\"aligncenter wp-image-52 size-full\" src=\"https:\/\/i0.wp.com\/sogaps.org\/wp-content\/uploads\/2016\/10\/foto.png?resize=736%2C709\" alt=\"foto\" width=\"736\" height=\"709\" \/><\/a><\/p>\n<p>O territorio do Sahara Occidental at\u00f3pase situado no extremo atl\u00e1ntico do continente africano e forma parte do Gran Deserto do Sahara. A s\u00faa superficie total \u00e9 de 266.000 km\u00b2. A presenza de poboaci\u00f3n no territorio saharau\u00ed rem\u00f3ntase \u00e1 prehistoria, pero a etapa da colonizaci\u00f3n espa\u00f1ola sobre o territorio do actual Sahara Occidental deuse a partir de 1884\/85, tempo en que tivo lugar a conferencia de Berl\u00edn e a repartici\u00f3n do continente africano entre as potencias europeas. En 1886,inici\u00e1ronse negociaci\u00f3ns entre Francia e Espa\u00f1a para delimitar as respectivas posesi\u00f3ns no Sahara Occidental e no Golfo de Guinea. Como resultado desas negociaci\u00f3ns xurdiu o Convenio asinado en Par\u00eds o 27 de xu\u00f1o de 1900, no que se fixaron as fronteiras coloniais de ambos os pa\u00edses nesa rexi\u00f3n<\/p>\n<p><strong>Etapa de colonizaci\u00f3n<\/strong><\/p>\n<p>Espa\u00f1a asumiu unha actitude ambivalente fronte a un proceso de descolonizaci\u00f3n imparable no contexto africano e no mundo que se iniciaba a finais dos anos &#8217;50. Espa\u00f1a emitiu a Lei 8\/1961 do 19 de abril de 1961, sobre organizaci\u00f3n e r\u00e9xime xur\u00eddico da Provincia do Sahara, mentres se compromet\u00eda ante as Naci\u00f3ns Unidas de cumprir co Art. 73.e da Carta de Naci\u00f3ns Unidas. A Asemblea Xeral hab\u00eda aprobado as Resoluci\u00f3ns 1514 (XV) do 14 de decembro de 1960 e a 1541 (XV) do 15 de decembro dese mesmo ano nas que sentaba as bases do proceso descolonizador.<\/p>\n<p>En resposta aos intentos de Marrocos por tratar as situaci\u00f3ns de Ifni 47 e o Sahara Occidental de maneira similar, a Asemblea Xeral a trav\u00e9s da Resoluci\u00f3n 2229 (XXI) de 1966, outorgou diferente r\u00e9xime xur\u00eddico a ambos os territorios. Para Ifni acordou a retrocesi\u00f3n a Marrocos; no caso do Sahara Occidental, no punto cuarto da Resoluci\u00f3n, recomendou \u00e1 potencia administradora que se determinasen as aspiraci\u00f3ns da poboaci\u00f3n do Sahara Occidental, en consulta con Marrocos e Mauritania e con calquera outra parte interesada; ademais de levar a cabo un referendo baixo os auspicios das Naci\u00f3ns Unidas, con miras ao exercicio do dereito de autodeterminaci\u00f3n do pobo saharau\u00ed.<\/p>\n<p>En 1968 realizouse o referendo en Guinea, que accedeu \u00e1 independencia o 12 de outubro do mesmo ano e en 1969 produciuse a cesi\u00f3n do territorio de Ifni a Marrocos a trav\u00e9s dun tratado asinado en Fes o 4 de xaneiro de 1969, o que supuxo a estabilizaci\u00f3n das fronteiras entre Marrocos e o Sahara.<\/p>\n<p>As relaci\u00f3ns entre Espa\u00f1a e Marrocos chegaron a unha tensi\u00f3n extrema debido aos incidentes pesqueiros de 1973 mentres a Yemaa instou o Estado espa\u00f1ol a iniciar sen demora o proceso de descolonizaci\u00f3n, petici\u00f3n que foi contestada polo ditador Franco nas Naci\u00f3ns Unidas, o 21 de setembro, aceptando a autodeterminaci\u00f3n do territorio nun futuro se se produc\u00eda unha nova petici\u00f3n da Yemaa.<\/p>\n<p>Paralelamente, no territorio saharau\u00ed nac\u00eda ese mesmo ano, 1973, a Fronte Popular de Liberaci\u00f3n de Saguia o Hamra e R\u00edo de Ouro (Fronte POLISARIO), que comezou as s\u00faas actividades guerrilleiras atacando un posto espa\u00f1ol pr\u00f3ximo \u00e1 fronteira con Marrocos, para ilas intensificando progresivamente.<\/p>\n<p>Por iniciativa do Goberno espa\u00f1ol creouse o PUNS (Partido de Unidade Saharau\u00ed) para contrarrestar o apoio popular \u00e1 fronte POLISARIO, a cuxo mando foi colocado un saharau\u00ed af\u00edn \u00e1 administraci\u00f3n espa\u00f1ola, Jalihema Rachid. Este partido esper\u00e1base que ga\u00f1ase as elecci\u00f3ns para seguir o cami\u00f1o por etapas cara \u00e1 autodeterminaci\u00f3n.<\/p>\n<p>O 20 de agosto de 1974, Espa\u00f1a tomou a decisi\u00f3n de realizar un referendo no primeiros seis meses de 1975, baixo os auspicios das Naci\u00f3ns Unidas, tal e como se determinou na Resoluci\u00f3n 2229 (XXI). Por mor diso, realizouse un censo da poboaci\u00f3n saharau\u00ed. Fronte a iso o reino de Marrocos tomou algunhas iniciativas para para evitar a realizaci\u00f3n do devandito referendo. En setembro de 1974, o rei Hassan II anunciou que acudir\u00eda ao Tribunal Internacional de Xustiza (TIJ) na s\u00faa xurisdici\u00f3n consultiva. Isto levou a atrasar o referendo mentres o Estado marroqu\u00ed buscaba un pronunciamiento do TIJ, sobre o status xur\u00eddico dos territorios do Sahara Occidental antes da colonizaci\u00f3n reivindicando que ser\u00edan parte do imperio almor\u00e1vide.<\/p>\n<p>A trav\u00e9s da Resoluci\u00f3n 3292 (XXIX) do 13 de setembro de 1974, a Asemblea Xeral, asumiu a solicitude marroqu\u00ed de acudir \u00e1 Corte Internacional de Xustiza en busca da resposta aos seguintes interrogantes: Era o Sahara Occidental no momento da s\u00faa colonizaci\u00f3n por Espa\u00f1a un territorio sen dono (terranullius ), e se a resposta fose negativa, que v\u00ednculos xur\u00eddicos exist\u00edan entre ambos os territorios e Marrocos; as\u00ed mesmo, demandou o adiamento do referendo e o env\u00edo dunha misi\u00f3n de observaci\u00f3n ao territorio. A trav\u00e9s da mencionada resoluci\u00f3n, a Asemblea Xeral de Naci\u00f3ns Unidas decidiu enviar na primavera dese ano unha Misi\u00f3n Visitadora ao territorio para determinar a situaci\u00f3n do territorio e o sentimento da poboaci\u00f3n local. Esa visita da misi\u00f3n de Naci\u00f3ns Unidas ao territorio saharau\u00ed atrasouse ata o 12 de maio de 1975. Os saharau\u00eds sa\u00edron \u00e1s r\u00faas manifestando o apoio \u00e1 fronte POLISARIO.<\/p>\n<p>O ditame do TIJ deuse a co\u00f1ecer no 16 de outubro de 1975. Nel reco\u00f1eceuse que o Sahara Occidental non era terra de ningu\u00e9n ( terranullius ) antes da colonizaci\u00f3n, mencion\u00e1base a existencia de lazos de submisi\u00f3n relixiosa establecidos entre algunhas tribos n\u00f3mades, co sult\u00e1n de Marrocos pero rexeitou a existencia de v\u00ednculos de soberan\u00eda. Por tanto, neg\u00e1base o dereito da soberan\u00eda de Marrocos e Mauritania sobre o Sahara Occidental.<\/p>\n<p>Poucos d\u00edas despois de devandito ditame o 6 de novembro de 1975 as autoridades marroqu\u00eds levaron a cabo a chamada Marcha Verde e a invasi\u00f3n militar do territorio saharau\u00ed. Ante esta situaci\u00f3n, o Consello de Seguridade interveu d\u00faas veces consecutivas, mediante a aprobaci\u00f3n das Resoluci\u00f3ns 377 (1975) e 380 (1975). Nestas solicitaba a Marrocos que puxese fin \u00e1 invasi\u00f3n do territorio saharau\u00ed. Desde ese momento, o Consello de Seguridade veu emitindo numerosas resoluci\u00f3ns, sen que ata o momento obtiv\u00e9ronse a sa\u00edda de Marrocos dese territorio.<\/p>\n<p>A Marcha Verde conseguiu o seu obxectivo primordial de intimidar e presionar ao Goberno espa\u00f1ol que, en tan s\u00f3 cinco d\u00edas e no medio da crise que anunciaba o fin da ditadura, o 14 de novembro asinou en Madrid os &#8220;Acordos Tripartitos&#8221; con Marrocos e Mauritania. Desta forma Hassan II conseguiu ocupar o Sahara Occidental sen ter que enfrontarse ao ex\u00e9rcito espa\u00f1ol, e o inicio dun conflito armado entre as forzas marroqu\u00eds e mauritanas coa Fronte POLISARIO.<\/p>\n<p>Estes acordos negoci\u00e1ronse entre Marrocos, Espa\u00f1a e Mauritania, deixando fose ao pobo saharau\u00ed e tam\u00e9n a Alxeria. Con todo, estes acordos son nulos por varias raz\u00f3ns. En primeiro lugar porque os Estados involucrados non ti\u00f1an a competencia de dispo\u00f1er do futuro dun territorio considerado como Territorio Non Aut\u00f3nomo, nin dun pobo ao que por dereito correspond\u00edalle (e s\u00e9guelle correspondendo) a autodeterminaci\u00f3n, condici\u00f3n que fora reco\u00f1ecida polos tres Estados. E segundo lugar, o car\u00e1cter de imperatividad do dereito de libre determinaci\u00f3n como argumento que se utilizou para constatar a nulidade dos Acordos Tripartitos de Madrid<\/p>\n<p>A partir de novembro de 1975, unha gran parte da poboaci\u00f3n saharau\u00ed iniciou o seu \u00e9xodo a trav\u00e9s do deserto, coa esperanza de poder regresar pronto \u00e1s s\u00faas casas. Ademais de conseguir o control do territorio e de iniciar a s\u00faa pol\u00edtica de represi\u00f3n o r\u00e9xime de Hassan II levou a cabo unha persecuci\u00f3n dos cidad\u00e1ns saharau\u00eds que fux\u00edan a trav\u00e9s do deserto, mediante bombardeos, pillaxe e detenci\u00f3ns arbitrarias xunto con desaparici\u00f3ns forzadas.<\/p>\n<p>Nos anos sucesivos, emit\u00edronse un sinn\u00famero de resoluci\u00f3ns por parte da Asemblea Xeral e do Consello de Seguridade, demandando a descolonizaci\u00f3n do territorio, ao cal se sumou a Organizaci\u00f3n para a Unidade Africana que ademais reco\u00f1eceu a existencia da RASD como Estado \u00e1 admitir no seu seo en 1984, como membro con plenos dereitos.<\/p>\n<p>Etapa da guerra<\/p>\n<p>O inicio da guerra entre as Forzas armadas marroqu\u00eds e mauritanas e a Fronte POLISARIO deuse a partir da ocupaci\u00f3n de finais de 1975. Nos primeiros dous anos desde a proclamaci\u00f3n da RASD en 1976, a Fronte POLISARIO puxo a Mauritania nunha situaci\u00f3n extremadamente delicada, especialmente desde o ataque a Nouakchott de 1976, no que morreu o secretario xeral da Fronte POLISARIO, O Ouali. Mauritania pediu axuda a Francia, para intervir militarmente no conflito a trav\u00e9s da Operaci\u00f3n Lamant\u00edn en 1977. Numerosos prisioneiros de guerra d\u00e9ronse nesa \u00e9poca entre ambas as partes. O Acordo de Alxer asinouse o 5 de agosto de 1979, dando p\u00e9 ao abandono de Mauritania da guerra contra a Fronte POLISARIO. Neste acordo Mauritania que establec\u00eda renunciaba a calquera reclamaci\u00f3n territorial do Sahara Occidental e retir\u00e1base da guerra, as\u00ed como sinalaba a cesi\u00f3n do territorio controlado por Mauritania \u00e1 fronte POLISARIO.<\/p>\n<p>Toda unha campa\u00f1a de bombardeos, pillaxe e detenci\u00f3ns de deu na zona ocupada por Marrocos a partir de 1975\/76. Unha boa parte da poboaci\u00f3n civil saharau\u00ed foi desprazada tanto cara ao refuxio cara a Alxeria como o desprazamento interno dos confinados nas cidades saharau\u00eds, acabando coa poboaci\u00f3n n\u00f3made. Centos de persoas foron detidas e desaparecidas nesa \u00e9poca.<\/p>\n<p>Militarmente numerosas batallas de d\u00e9ronse entre o ex\u00e9rcito de Marrocos e a Fronte POLISARIO. En agosto de 1980, Marrocos iniciou a construci\u00f3n dun muro que terminou dividindo o territorio Saharau\u00ed de Norte a Sur. En 1987 o muro de area, reforzouse con pedra, sistemas de control, presenza militar, minado do territorio e bater\u00edas de artiller\u00eda. Devandito muro foi escenario tanto de v\u00edtimas de minas como de detenci\u00f3ns e desaparici\u00f3ns de persoas que trataban de cruzalo especialmente durante os primeiros anos da d\u00e9cada do &#8217;90. O esarrollo do conflito armado limitouse desde ent\u00f3n, a pesar de que en outubro de 1989 as forzas saharau\u00eds penetraron m\u00e1is de 50 quil\u00f3metros ao interior do muro para realizar a denominada &#8220;batalla de Um Dreiga&#8221;, superando a t\u00e1ctica defensiva dos muros.<\/p>\n<p>A evoluci\u00f3n do conflito e a presi\u00f3n internacional levaron a establecer negociaci\u00f3ns coa Fronte POLISARIO, a trav\u00e9s das Naci\u00f3ns Unidas, que desembocaron no alto o lume de 1991.<\/p>\n<p>Etapa do cami\u00f1o cara \u00e1 paz<\/p>\n<p>En virtude das Resoluci\u00f3ns 1514 (XV) da Asemblea Xeral, 40\/50 (1985) e a Resoluci\u00f3n AHG\/Res. 104 (XIX) da OUA, elaborouse un documento entre os secretariados das Naci\u00f3ns Unidas e da OUA, co obxecto de po\u00f1er fin \u00e1s hostilidades entre o ex\u00e9rcito marroqu\u00ed e a Fronte POLISARIO; as\u00ed como, efectuar o referendo, requisito fundamental para o exercicio de dereito de libre determinaci\u00f3n. Ao devandito documento co\u00f1ec\u00e9uselle co nome de Plan de Arranxo, aprobado polo Consello de Seguridade o 29 de abril de 1991, baixo a Resoluci\u00f3n 690.<\/p>\n<p>A aplicaci\u00f3n do Alto ao Lume e o mantemento da paz, quedou en mans da Misi\u00f3n das Naci\u00f3ns Unidas para o Referendo do Sahara Occidental (MINURSO). Para a realizaci\u00f3n do referendo, a organizaci\u00f3n enfrontouse a un primeiro problema: determinar quen ti\u00f1a o dereito de voto no referendo e quen ser\u00eda inclu\u00eddo no censo electoral.<\/p>\n<p>Para a actualizaci\u00f3n do censo de 1974, creouse a Comisi\u00f3n de Identificaci\u00f3n, cuxa responsabilidade foi a inscrici\u00f3n das persoas con dereito a voto no novo censo. Para iso, o Secretario Xeral formulou cinco criterios: 1. Aquelas persoas que estivesen no censo de 1974. 2. Aquelas persoas que habitaban o territorio en 1974, pero que non puideron ser inscritas. 3. Os membros inmediatos deses primeiros grupos inscritos. 4. Os fillos de pais saharau\u00eds nacidos no territorio e 5. Os membros de tribos saharau\u00eds que pertenzan ao territorio, se \u00e9 que residiron nel durante un per\u00edodo de seis anos consecutivos ou por un per\u00edodo de intermitente de doce anos con anterioridade ao primeiro de decembro de 1974. As probas propostas para iso foron: documentos oficiais emitidos polo pa\u00eds colonial Espa\u00f1a-, ou probas orais. Esta \u00faltima foi obxecto de desacordo entre o goberno marroqu\u00ed e a Fronte POLISARIO.<\/p>\n<p>Acordos de Houston de 1997. Kofi Annan Secretario Xeral das Naci\u00f3ns Unidas nomeou a un Enviado Especial do Secretario Xeral, que recaeu na persoa de James Baker. Deuse o regreso do persoal civil da MINURSO que abandonara o territorio entre 1995\/96, e o restablecemento das tarefas da Comisi\u00f3n de Identificaci\u00f3n que comezaron o 3 de decembro de 1997. Os acordos centr\u00e1ronse en tres temas acordados: proceso de identificaci\u00f3n de votantes; repatriaci\u00f3n de refuxiados baixo a lox\u00edstica do proceso correspondeulle ao Alto Comisionado de Naci\u00f3ns Unidas para os Refuxiados (ACNUR) e o apoio da MINURSO; e o Acantonamiento das tropas.<\/p>\n<p>Fracaso do Plan de Arranxo. A finais de 1999 t\u00ed\u00f1ase un novo censo electoral. O 17 de xaneiro do 2000 fix\u00e9ronse p\u00fablicos os resultados das 198.469 solicitudes presentadas, iso ocasionou o incremento a 86.386 das 73.497 persoas inclu\u00eddas orixinalmente no censo realizado por Espa\u00f1a en 1974. Das 147.249 solicitudes provenientes dos oitenta e cinco grupos tribais pertencentes \u00e1s fracci\u00f3ns H41, H61 e J51\/52, s\u00f3 foron aceptadas 2.135. Ante iso, tal como acordouse, a parte que non estivese de acordo cos resultados pod\u00eda presentar apelaci\u00f3ns, recurso utilizado por Marrocos, que presentou un total de 79.000 apelaci\u00f3ns. Ante a existencia dun n\u00famero considerado de apelaci\u00f3ns presentadas, o proceso quedou novamente bloqueado. Marrocos rexeitou continuar co proceso de aplicaci\u00f3n do Plan de Arranxo. Ante as declaraci\u00f3ns efectuadas polo Secretario Xeral no seu informe do 17 de febreiro de 2000 (S\/2000\/131), a Fronte POLISARIO falou do retiro das Naci\u00f3ns Unidas, pola s\u00faa incapacidade de solucionar o problema.<\/p>\n<p>Plan Baker \u00f3 Terceira V\u00eda. A chamada &#8220;Terceira v\u00eda&#8221; trat\u00e1base dunha opci\u00f3n de autonom\u00eda para o Sahara dentro do Estado de Marrocos. Foi apoiada por foi Estados Unidos, Francia e, por suposto por Marrocos, quen apoiou o primeiro proxecto presentado polo Enviado Espacial, co\u00f1ecido como Acordo Marco sobre o estatuto do Sahara Occidental (Plan Baker I) que exclu\u00eda a opini\u00f3n do pobo saharau\u00ed ou o ditame do TIJ de 1975. Foi presentado polo Secretario Xeral no Informe S\/2001\/613. O acordo rexeitado pola Fronte POLISARIO e por Alxeria. Con esta v\u00eda tam\u00e9n se daba un retroceso \u00e1 doutrina que se desenvolveu a partir da Carta das Naci\u00f3ns Unidas, as Resoluci\u00f3ns 1514 (XV) e 2625 (XXV) da Asemblea Xeral, onde se reco\u00f1ec\u00eda o dereito inalienable dos pobos coloniais e unha obrigaci\u00f3n vinculante para a comunidade internacional. O Plan Baker I era inv\u00e1lido de acordo co artigo 53 da Convenci\u00f3n de Viena o cal menciona &#8220;\u00c9 nulo todo tratado que, no momento da s\u00faa celebraci\u00f3n, estea en oposici\u00f3n cunha norma imperativa de Dereito Internacional xeral (&#8230;)&#8221;. Este documento, foi rexeitado polo mesmo Consello de Seguridade na Resoluci\u00f3n 1429 do 30 de xullo de 2002 72, por considerar que tal proposta non garant\u00eda unha soluci\u00f3n xusta, duradeira e aceptable que prev\u00e9 o respecto ao dereito de libre determinaci\u00f3n do Sahara Occidental, por tanto, ped\u00eduselle ao Secretario Xeral elaborar unha nova proposta.<\/p>\n<p>Como consecuencia do rexeitamento por parte do Consello de Seguridade, de Alxeria e da Fronte POLISARIO do Acordo Marco, o Enviado Especial, elaborou un novo plan en maio de 2003, descrito no informe S\/2003\/565 do Secretario Xeral. Este Plan foi apoiado polo Consello de Seguridade por medio da Resoluci\u00f3n S\/RES\/1495. A diferenza central entre o Acordo Marco e o Plan Baker II radicaba no seu prop\u00f3sito: &#8220;Alcanzar unha soluci\u00f3n pol\u00edtica ao conflito no Sahara Occidental que prevexa o dereito \u00e1 libre determinaci\u00f3n mediante un referendo que se celebrar\u00e1 de conformidade co establecido na parte II deste plan&#8221;. O par\u00e1grafo 5 do Plan determ\u00ednase os criterios para as persoas que pod\u00edan votar no referendo: a do censo de NNUU do 2000, a dos residentes no territorio ocupado desde 1999 e a de refuxiados (ACNUR). Dos 151.696 residentes que viv\u00edan na zona saharau\u00ed ocupada por Marrocos, 48.000 eran saharau\u00eds e o resto marroqu\u00eds, todos eles con dereito a votar. O problema atop\u00e1base en ter 103.000 marroqu\u00eds con dereito a voto contra 86. 000 saharau\u00eds con dereito a voto. Por outra banda a sentenza do TIJ de 1975 outorgaba o dereito de participar no referendo s\u00f3 \u00e1s poboaci\u00f3ns orixinarias. A pretensi\u00f3n de determinar o dereito dos residentes para votar, violaba as resoluci\u00f3ns do Consello de Seguridade onde se mencionaba a ilicitud da Marcha Verde (Resoluci\u00f3ns 377 de outubro de 1975 e Resoluci\u00f3n 380 de novembro de 1975).<\/p>\n<p>En resumo, o Plan Baker outorgaba a Marrocos o status de potencia administradora, ao autorizarlle o dereito para asinar e ratificar acordos internacionais; as\u00ed como, o dereito para protexer a integridade territorial. No canto de reco\u00f1ecerlle como unha potencia ocupante, como se hab\u00eda vindo manexando no marco das Naci\u00f3ns Unidas. Ademais, non se mencionaba en ning\u00fan momento \u00e1 RASD, a pesar de que foi reco\u00f1ecida por 60 pa\u00edses e ser membro OUA. Con todo, ante todos os inconvenientes cos que contaba o Plan, a posici\u00f3n da Fronte POLISARIO, ao contrario do esperado, foi de conformidade. Non sen antes, elaborar observaci\u00f3ns no anexo do informe do Secretario Xeral (S\/2003\/565). Nelas deixou ver a necesidade de garant\u00edas para o regreso dos refuxiados; as\u00ed como, a falta de claridade no papel das Naci\u00f3ns Unidas durante o per\u00edodo de transici\u00f3n, no tema de arbitraxe dos conflitos de poderes, protecci\u00f3n \u00e1 poboaci\u00f3n saharau\u00ed e garant\u00edas para asegurar o cumprimento dos prazos. Pola s\u00faa banda, o goberno marroqu\u00ed non aceptou o Plan, po\u00f1endo unha obxecci\u00f3n que fai menci\u00f3n o tema do referendo \u00e9 &#8220;\u00e9 inaceptable na forma en que estaba previsto e perdeu a s\u00faa raz\u00f3n de ser&#8221;.<\/p>\n<p>&nbsp;<\/p>\n<p>&nbsp;<\/p>\n<p>&nbsp;<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>O territorio do Sahara Occidental at\u00f3pase situado no extremo atl\u00e1ntico do continente africano e forma parte do Gran Deserto do Sahara. A s\u00faa superficie total \u00e9 de 266.000 km\u00b2. A presenza de poboaci\u00f3n no&#46;&#46;&#46;<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","template":"","meta":{"_jetpack_hide_featured_image":false,"_jetpack_featured_image_duplicate_dismissed":0,"footnotes":""},"class_list":["post-51","page","type-page","status-publish","hentry"],"jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_shortlink":"https:\/\/wp.me\/P8qOuh-P","jetpack-related-posts":[{"id":95,"url":"https:\/\/sogaps.org\/gl\/mapas-del-sahara-occidental\/","url_meta":{"origin":51,"position":0},"title":"Mapas do Sahara Occidental","author":"Sogaps","date":"07 de outubro de 2016","format":false,"excerpt":"Versi\u00f3n ampliada en PDF\u00a0","rel":"","context":"Artigo similar","block_context":{"text":"Artigo similar","link":""},"img":{"alt_text":"Mapa del Sahara Occidental de la MINURSO (Misi\u00f3n de las Naciones Unidas para el refer\u00e9ndum en el Sahara Occidental)","src":"https:\/\/i0.wp.com\/sogaps.org\/wp-content\/uploads\/2016\/10\/minurso.jpg?resize=350%2C200","width":350,"height":200},"classes":[]},{"id":108,"url":"https:\/\/sogaps.org\/gl\/recursos-naturales\/","url_meta":{"origin":51,"position":1},"title":"Recursos Naturais","author":"Sogaps","date":"07 de outubro de 2016","format":false,"excerpt":"O Sahara Occidental ocupado pos\u00fae un dos dep\u00f3sitos de fosfatos m\u00e1is grandes do mundo e tal vez a costa cos caladoiros m\u00e1is ricos de \u00c1frica. Ademais, existen considerables reservas de petr\u00f3leo e gas ao longo da costa. Os valiosos recursos naturais sempre foron unha importante raz\u00f3n para a ocupaci\u00f3n marroqu\u00ed\u2026","rel":"","context":"Artigo similar","block_context":{"text":"Artigo similar","link":""},"img":{"alt_text":"puerto_aaiun","src":"https:\/\/i0.wp.com\/sogaps.org\/wp-content\/uploads\/2016\/10\/puerto_aaiun.jpg?resize=350%2C200","width":350,"height":200,"srcset":"https:\/\/i0.wp.com\/sogaps.org\/wp-content\/uploads\/2016\/10\/puerto_aaiun.jpg?resize=350%2C200 1x, https:\/\/i0.wp.com\/sogaps.org\/wp-content\/uploads\/2016\/10\/puerto_aaiun.jpg?resize=525%2C300 1.5x, https:\/\/i0.wp.com\/sogaps.org\/wp-content\/uploads\/2016\/10\/puerto_aaiun.jpg?resize=700%2C400 2x"},"classes":[]},{"id":303,"url":"https:\/\/sogaps.org\/gl\/sahara-occidental\/","url_meta":{"origin":51,"position":2},"title":"Sahara Occidental","author":"Sogaps","date":"10 de outubro de 2016","format":false,"excerpt":"\u00a0 \u00a0 S\u00e1hara Occidental O S\u00e1hara Occidental \u00e9 un territorio situado no noroeste de \u00c1frica, ba\u00f1ado polo oc\u00e9ano Atl\u00e1ntico e rico en recursos naturais. A pesar do seu enorme valor estrat\u00e9xico e da s\u00faa historia, segue sendo un dos \u00faltimos territorios pendentes de descolonizaci\u00f3n reco\u00f1ecidos polas Naci\u00f3ns Unidas. Durante s\u00e9culos,\u2026","rel":"","context":"Artigo similar","block_context":{"text":"Artigo similar","link":""},"img":{"alt_text":"","src":"","width":0,"height":0},"classes":[]},{"id":101,"url":"https:\/\/sogaps.org\/gl\/violaciones-de-los-derechos-humanos-en-el-sahara-occidental-ocupado-por-marruecos\/","url_meta":{"origin":51,"position":3},"title":"Violaci\u00f3ns de Dereitos Humanos no Sahara Occidental ocupado por Marrocos","author":"Sogaps","date":"07 de outubro de 2016","format":false,"excerpt":"Antecedentes No Sahara Occidental, dende a ocupaci\u00f3n por Marrocos do territorio en 1975 a situaci\u00f3n caracter\u00edzase polas sistem\u00e1ticas violaci\u00f3ns de dereitos humanos da poboaci\u00f3n saharau\u00ed. Actualmente, parte da poboaci\u00f3n saharau\u00ed vive no territorio ocupado por Marrocos, mentres que outra parte leva vivindo d\u00e9cadas en varios campamentos de refuxiados en\u00a0Tindouf\u00a0(Alxeria). Tr\u00e1tase\u2026","rel":"","context":"Artigo similar","block_context":{"text":"Artigo similar","link":""},"img":{"alt_text":"169098_moroccan_forces_dismantle_a_camp_housing1","src":"https:\/\/i0.wp.com\/sogaps.org\/wp-content\/uploads\/2016\/10\/169098_Moroccan_forces_dismantle_a_camp_housing1.jpg?resize=350%2C200","width":350,"height":200,"srcset":"https:\/\/i0.wp.com\/sogaps.org\/wp-content\/uploads\/2016\/10\/169098_Moroccan_forces_dismantle_a_camp_housing1.jpg?resize=350%2C200 1x, https:\/\/i0.wp.com\/sogaps.org\/wp-content\/uploads\/2016\/10\/169098_Moroccan_forces_dismantle_a_camp_housing1.jpg?resize=525%2C300 1.5x"},"classes":[]},{"id":55,"url":"https:\/\/sogaps.org\/gl\/frente-popular-de-liberacion-de-saguia-el-hamra-y-rio-de-oro\/","url_meta":{"origin":51,"position":4},"title":"Fronte Popular de Liberaci\u00f3n de Saguia El-Hamra e R\u00edo de Oro","author":"Sogaps","date":"07 de outubro de 2016","format":false,"excerpt":"A Fronte Popular de Liberaci\u00f3n de\u00a0Saguia el Hamra\u00a0e\u00a0Rio de Oro\u00a0\u00e9 o movemento de liberaci\u00f3n nacional saharau\u00ed que loita por acabar coa ocupaci\u00f3n ilegal de Marrocos sobre\u00a0\u00a0Sahara Occidental\u00a0e lograr que se culmine a autodeterminaci\u00f3n do pobo saharau\u00ed e a independencia da s\u00faa patria. As s\u00faas siglas son: Fronte\u00a0Polisaria. O Fronte\u00a0Polisario toma\u2026","rel":"","context":"Artigo similar","block_context":{"text":"Artigo similar","link":""},"img":{"alt_text":"coat_of_arms_of_the_sahrawi_arab_democratic_republic-svg","src":"https:\/\/i0.wp.com\/sogaps.org\/wp-content\/uploads\/2016\/10\/Coat_of_arms_of_the_Sahrawi_Arab_Democratic_Republic.svg.png?resize=350%2C200","width":350,"height":200},"classes":[]},{"id":93,"url":"https:\/\/sogaps.org\/gl\/zonas-ocupadas\/","url_meta":{"origin":51,"position":5},"title":"Zonas Ocupadas","author":"Sogaps","date":"07 de outubro de 2016","format":false,"excerpt":"Zonas Ocupadas Dende 1975, tras a retirada de Espa\u00f1a, gran parte do S\u00e1hara Occidental permanece ocupado por Marrocos. Aproximadamente o 80 % do territorio at\u00f3pase baixo o seu control, mentres, o pobo saharaui contin\u00faa esperando o exercicio do seu dereito \u00e1 autodeterminaci\u00f3n, reco\u00f1ecido polas Naci\u00f3ns Unidas pero a\u00ednda sen materializarse.\u2026","rel":"","context":"Artigo similar","block_context":{"text":"Artigo similar","link":""},"img":{"alt_text":"","src":"","width":0,"height":0},"classes":[]}],"jetpack_likes_enabled":true,"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/sogaps.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/51","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/sogaps.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/sogaps.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/sogaps.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/sogaps.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=51"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/sogaps.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/51\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":566,"href":"https:\/\/sogaps.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/51\/revisions\/566"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/sogaps.org\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=51"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}